Engin K. Demir

Güneş kendini göstermekte nazlanan genç kız gibi sokakların ardından gelmekte. Sokakların aydınlığa esir oluşu, saklı kalan gizi ortaya çıkarıyor. Hayaletler yerlerini belli etmek istercesine birer direk dikerek gittiler. Köşe başını tutan gulyabani akmayan su sebilin içinde kayboldu. Bir süre daha karanlığı ezen aydınlığın yükselişini seyrettim. Aydınlık arttıkça pencerelerdeki perdeler yavaş yavaş açıldı, işyerleri tek tek. Aydınlık oralara da giriyor. Gözler kenarlarda saklanan böceklerin kaçışını, rüzgârın kaçırdığı çerçöpleri ve uğultusunu, masum bir esintiyi artık görüyor. Bazı pencerelerden sarkan kızlar, uykulu yüzleriyle sokağı tarıyorlar kimileri elleriyle saçlarını toplarken; bazı pencereler ise hâlâ direniyor alıştıkları korkuları kaybetmemekte. Dışarıya çıkartılan tezgâhlar ile dönüşüm tamamlanmakta, neredeyse. Neredeyse unutuyordum mutfakta demlemeye bıraktığım çayı. Önce kokusu geldi burnuma, sonra sesi. O can yakan bağrışlarını duydum ama önce kokusu mest etti. ...

Bip… Bip… Nabız atışı düzenli bir şekilde atıyor. Bir sorun gözükmüyor. Kalp ritmi bazı aralıklarda düzensiz görünmekte ama anormal sayılmaz, şimdilik. Tansiyon hâlâ düşük seviyelerde, henüz tehlikeli sınıra ulaşmadı. Vücut ısısı yüksek, solunum cihazı ile ciğerlerine giren saf oksijen yeterli olmuyor. Serumdan iki saniye aralıkla damlayan ilaçlı sıvı hortumla hastanın damarından kana karışmakta. Terlemem durmuyor, ara ara mendilimi çıkartıp alnımı, yüzümü temizliyorum. Ne kadar zamandır buradayım. 3, 4, 6 saat, artık saatleri sayamaz oldum. Dışarıdan gelen sesle irkiliyorum. Hastaya bakıyorum, yüzündeki kemiklerinin çizgi gibi belirmesi, gözlerinin etrafındaki morluk keyfimi kaçırıyor. Kızımın yüzü aklıma geliyor. Yüzündeki dolgunluk, yanaklarındaki hafif kırmızılık, gözlerinin parlaklığı, gülerken parlayan dişleri yüzümde tebessüm oluşmasına sebep oluyor. Kendimi toparlıyorum. Yatan gence gözlerimle bakıyorum, bazen gözlerimi başucundaki makinenin dijital ekranına kaydırıyorum....