Anne Kartı

-

Turnikelerden geçerken önümde saçı kırlaşmış adam turnikeye takıldı. Elindeki kartı tekrar okutunca ekranda "anne kartı" yazdığını gördüm. Annelerin otobüste ücretsiz seyahat etmeleri için çıkartılmış kart, anne kartı ve adam. Bir şey demedim, çünkü hayat zor, pahalı. Ama o adam cemiyette 'hak'tan bahsedecek, patronu az maaş verdiği için 'hak'tan bahsedecek, dostlarına 'hak'tan bahsedecek, tanımadıklarına da... Bir annenin kullanması için verilen "anne kartı"nı kullanmayı ise kendisine hak bilecek. Haktan konuşup haksızlık yapmaktan çekinmeyecek. 

Belki ilk gün utanacak, ikinci gün çekinecek, sonra bunu, kendisine hak bilecek. Neyi, neleri kendimize hak bilmiyoruz ki! Fakat mazeretimiz var. İşveren bize hak ettiğimiz ücreti vermiyor, müşteri bizi kandırmaya çalışıyor, satıcı fahiş fiyatla satıyor. Ekmek alacak paramız yok, elektrik zamlandı, gıda fiyatları enflasyon gibi şişiyor, akbil yerinde durmuyor, kimse kimsenin derdini dinlemez oldu.

Sesimi çıkarmadım. Adam "anne kartı"nı ikinci kez turnikeye okutup geçti. Sustum. Görevli tam karşımdaydı. Söyleyebilirdim. Benim "anne kartım" yok, ama o adam "anne kartı" ile ücretsiz geçiyor. Ben, sanki vip yolcusu gibi pahalı pahalı öderken o adam ücretsiz vip seyahati yapacak. Söyleyebilirdim. Onu ifşa eder, kartını elinden aldırabilirdim; ama yapmadım... Sustum... Haksızlık karşısında sustum... Belki de haksızlık değil ya da haksızlık olarak görmediğim için susmuşumdur. Çünkü hayat pahalı. İnsanlar artık yaşayabilmeleri için ekstra yollara girmeli. Anne kartı gibi, ucuz malı yüksekten satmak gibi, işyerinde keyfekeder çalışmak gibi.

Zaten herkes çalmıyor mu? İşyeri az maaş verip çok iş isteyerek, müşteri indirimli alarak, satıcı eksik mal satarak, belediye hizmet değil işletmeci olarak, hükümet zam yaparak, adam "anne kartı" kullanarak, zaten çalmıyor muyuz? Tabiki çalmıyoruz. Tüm bunlar hakkımız... Hakkımız olanı alıyoruz, bize vermekten kıskandıkları hakkımızı alıyoruz. 

Ben, bunun için sustum. Bunun için ses çıkarmadım, bunun için gözümü kısıp ağzımı ellerimle örttüm. Ben sustum. Hepimiz susuyoruz. Hiçbirimiz konuşmuyor, tüm bu olanları kaderimiz olarak görüyoruz, bazılarımız bir adım önümüze geçip tüm bunların dış mihrakların işi olduğunu söyleyip çalmamıza ses çıkartmıyorlar. Onlar susuyor ve ben susuyorum... Onlar çalıyor ve ben çalıyorum... Onlar haksızlık yapıyor ve ben de haksızlık yapıyorum. Sus..



Yorumlar

  1. Mustafa Said İşeri11 Şubat, 2022 11:43

    Yazı, susmalarımızla yüzleşmemiş gerektiğini hayatın içinden bir hikâyecik ile ne güzel anlatıyor. “Ya doğru konuş ya da sus” denir ama anlaşılıyor ki bazı susmalarımızda da yalanlarımız gizli olabilir..

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Başarı Yalanı

-
Resim
Metropolis 1916-1917 / Ressam George Grosz Modern Dünyada Fırsat, Ayrıcalık ve Kimlik Şehirde yaşam kırsal kesime göre çok zor. Burada büyük bir mücadele var. Kelimenin tam anlamıyla savaş halindesin. Köylü yaşamı hafife aldığım anlamı taşımasın. Köyde bile insanlar bir kargaşa halinde. Bir şeyler yapma telaşında; fakat şehirlerde bu hareketlilik çok çok fazla. Kavga ettiklerin, yarıştığın kişiler sayıca çoklar. Üstün olmak, öndekini geçebilmek için başarılı olmak zorundasın. Şu ya da bu sebeple atik olmalı, uyanık kalmalısın. Bir tedirginlik hâli içerisindesin. Tek gözün açık uyumalı, her zaman hazır kıta beklemelisin. Köy hayatında yaşam zorsa şehirde yaşam çok daha güçtür. Elindekiyle kıt kanat geçinemezsin. Komşun senden daha iyi kazanırken bunu yapamazsın. Üstelik, rakipler sosyal medya ile o kadar çoğaldı ki hangisiyle yarışacağını şaşırıyorsun. Lüks yaşamlar seni hırslandırıyor. Başkalarının gösterişli hayatları seni imrendiriyor. Çok çalışmalı, daha fazla kazanmalı ve bazıların...
Devamı

Hangi Âlem

-
Resim
Arkadaşlarla, yeni nesil sohbet aracı WhatsApp üzerinden sohbet ediyoruz. Konu, üniversite terkin girişimciliğe olan katkısı. Muhabbet bazen gırgır bazen ciddi kısa yazılarla ilerliyor. Bir arkadaşımızın üniversite terk olmasına rağmen iş hayatında istediği sıçramayı gerçekleştiremediği yazıldı. Bazılarımız şans dedi, kimilerimiz imkan dedi. Ben ise eğitimin önemini vurguladım. Gündüzün kaybolduğu, ayın ise karanlıkta yükseldiği gecede mesajlar azaldı. Bir süre sonra telefon sessizliğe gömüldü. İçimdeki kurtun sesini o zaman duydum. Tüm bu sohbetin bana gösterdiği şeyi gördüm. Her insanın ayrı bir âlem olduğunu, kimsenin kimseyle aynı olmadığı aklıma düşüverdi. Düşündükçe doğru olduğuna inandım. İnsanlar birlikte yaşama ihtiyacı hissediyor. Birbirleriyle iletişim kurmak istiyor. Çünkü kendi dünyalarını tanıtmaya, göstermeye muhtaçlar. Kimbilir, belki kibrinden dolayı, belki yalnızlıktan kurtulmak için, belki de yardıma muhtaç olduğu için... Sebep ne olursa olsun iletişim hâli benzerlik...
Devamı

İyi İnsan Olmak Üzerine Bir Deneme

-
Resim
The false mirror (1928), Rene Magritte Kendi karanlığımıza bakma cesareti üzerine Bu sabah arkadaşla telefonla muhabbet ediyoruz. Hırsızlık, yolsuzluk, emek, sömürü üzerinde hoş bir sohbet yapıyorduk. Sonuç olarak para sahiplerinin çalmaya odaklı yaşadıklarını söyledik. Fakat, kendisine “dikkat et!” dedim. “Paramız olmadığı için bu zenginlerin hırsızlıklarını/yolsuzluklarını kolayca eleştirebiliyoruz, ama biz para sahibi olduğumuz zaman benzer şeyleri yapmayacağımız ne malum?” dedim. Daha yeni duyduğum bir olay, muhafazakar bir insanın, çalıştığı şirket tarafından hem kendisinin hem de eşinin özel sigortası var. Bu kişinin ablası rahatsızlanıyor ve hakkı olmadığı halde ablasını, eşinin kimliği ile özel hastanede özel sigorta üzerinden tedavi ettiriyor. Peki, burada hak nerede? Gördüğümüz zengin insanların yapmış oldukları üçkağıtçılık olaylarını çok rahat konuşabiliyorken kendimizin yapmış olduğu dalavereliği görmezden geliyoruz. Yolsuzluk yapanların yerinde biz olsaydık, muhtemelen “i...
Devamı