Hangi Âlem

Arkadaşlarla, yeni nesil sohbet aracı WhatsApp üzerinden sohbet ediyoruz. Konu, üniversite terkin girişimciliğe olan katkısı. Muhabbet bazen gırgır bazen ciddi kısa yazılarla ilerliyor. Bir arkadaşımızın üniversite terk olmasına rağmen iş hayatında istediği sıçramayı gerçekleştiremediği yazıldı. Bazılarımız şans dedi, kimilerimiz imkan dedi. Ben ise eğitimin önemini vurguladım.

Gündüzün kaybolduğu, ayın ise karanlıkta yükseldiği gecede mesajlar azaldı. Bir süre sonra telefon sessizliğe gömüldü. İçimdeki kurtun sesini o zaman duydum. Tüm bu sohbetin bana gösterdiği şeyi gördüm. Her insanın ayrı bir âlem olduğunu, kimsenin kimseyle aynı olmadığı aklıma düşüverdi. Düşündükçe doğru olduğuna inandım.

İnsanlar birlikte yaşama ihtiyacı hissediyor. Birbirleriyle iletişim kurmak istiyor. Çünkü kendi dünyalarını tanıtmaya, göstermeye muhtaçlar. Kimbilir, belki kibrinden dolayı, belki yalnızlıktan kurtulmak için, belki de yardıma muhtaç olduğu için... Sebep ne olursa olsun iletişim hâli benzerliklerimizi artırıyor.

Çevreye olan ilgimiz doğal olan etkilerimiz dışında çeşitli araçlarla uyarılıyor. Sınırlarımızın ötesine taşınan çevremizle çok fazla iç içe geçiyoruz. Sesi sesimiz oluyor, fikri fikrimiz, inancı inancımız oluyor. Aynı şeyleri beğeniyor, aynı ağzı konuşuyor, aynı filmi izliyoruz. Bu şekilde yapmakla kendimiz olduğumuzu zannediyoruz, ama olan şey başkalarının görüntüsü. Kendi âlemimizi kendi elimizle yıktığımızı fark etmiyoruz. Ötekilerin talepleriyle dünyamızı inşa ediyoruz. Kendimizden bir eser kalmışsa bile tozlanmaya bırakıyoruz.

Karanlığı dışarıda bırakan pencereden düşen sessizlik şunu söylüyordu: Asıl mesele, ne olduğun değil, ne olabileceğini görmektir. Bilmek, boş umutları değil gerçekçi hedefleri bulmayı sağlar. Gaye, diğerlerin yolundan ziyade senin varacağın yolu öğrenmektir. Boş heveslerden kurtulmak, olabilecek şeyler üzerinde düşünmeye sevk eder.

O gece anladım ki, diğerlerin hayalleri değil, kendi hayaline koşmalı insan. Herkesin âlemi kıymetlidir; eğer kendi renklerini bulabiliyorsa, sesini keşfedebiliyorsa... WhatsApp sohbetinde bir arkadaşın yazdığı "üniversiteyi terk ettin ama şans kapını çalmadı." sözünde gizlenen umutsuzluğa düşmek, işte asıl kayıp orada. Çünkü o, başkalarının zirvesine bakarken kendi dağını görmüyordu.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Saygı Üzerine

Resim
Ölçü bir insanın hâlini belirler. Eğer ölçüsü yoksa budaladır. Ölçüsü çok daha fazlaysa kasıntılı olur. Herbirimiz ölçüyle tartıp, olaylara, kaydettiğimiz ölçü ile tepki veriyoruz. Saygı ise bizim kendimize ait olan ölçülerin neticesinde ortaya çıkan bir şeydir. Toplum baskısıyla hareket etmek durumunda kaldığımızı unutmuyorum. Genel itidali belirleyen şey aileden başlayarak mahalle, cemaat, devlet tarafından ortaya konulan yazılı ya da yazısız kurallar bütününden oluşur. Burada ele almak istediğim şey ölçülülüğün ne olduğu değil, aksine saygı üzerine birkaç şey söylemek. Saygı, sözlükte sevgi duygusu, hürmet, ihtiram olarak geçiyor. Fakat bizler bu sevgiyi kime, kimlere gösteriyoruz? İtidalli davranmamıza sebep olan olaylar nelerdir, kişiler kimlerdir? Aklıma takılan bu soruların cevapları beni insanlardan, toplumdan iğrendiriyor. Bizim hürmetimize sahip olmayanlara saygıyı göstermemizin sebebi, öğretilerdir. Çevre bize nasıl davranmamız gerektiğini şartlandırır, eğitim bize ezberleti...
Devamı

Başarı Yalanı

Resim
Metropolis 1916-1917 / Ressam George Grosz Modern Dünyada Fırsat, Ayrıcalık ve Kimlik Şehirde yaşam kırsal kesime göre çok zor. Burada büyük bir mücadele var. Kelimenin tam anlamıyla savaş halindesin. Köylü yaşamı hafife aldığım anlamı taşımasın. Köyde bile insanlar bir kargaşa halinde. Bir şeyler yapma telaşında; fakat şehirlerde bu hareketlilik çok çok fazla. Kavga ettiklerin, yarıştığın kişiler sayıca çoklar. Üstün olmak, öndekini geçebilmek için başarılı olmak zorundasın. Şu ya da bu sebeple atik olmalı, uyanık kalmalısın. Bir tedirginlik hâli içerisindesin. Tek gözün açık uyumalı, her zaman hazır kıta beklemelisin. Köy hayatında yaşam zorsa şehirde yaşam çok daha güçtür. Elindekiyle kıt kanat geçinemezsin. Komşun senden daha iyi kazanırken bunu yapamazsın. Üstelik, rakipler sosyal medya ile o kadar çoğaldı ki hangisiyle yarışacağını şaşırıyorsun. Lüks yaşamlar seni hırslandırıyor. Başkalarının gösterişli hayatları seni imrendiriyor. Çok çalışmalı, daha fazla kazanmalı ve bazıların...
Devamı

İyi İnsan Olmak Üzerine Bir Deneme

Resim
The false mirror (1928), Rene Magritte Kendi karanlığımıza bakma cesareti üzerine Bu sabah arkadaşla telefonla muhabbet ediyoruz. Hırsızlık, yolsuzluk, emek, sömürü üzerinde hoş bir sohbet yapıyorduk. Sonuç olarak para sahiplerinin çalmaya odaklı yaşadıklarını söyledik. Fakat, kendisine “dikkat et!” dedim. “Paramız olmadığı için bu zenginlerin hırsızlıklarını/yolsuzluklarını kolayca eleştirebiliyoruz, ama biz para sahibi olduğumuz zaman benzer şeyleri yapmayacağımız ne malum?” dedim. Daha yeni duyduğum bir olay, muhafazakar bir insanın, çalıştığı şirket tarafından hem kendisinin hem de eşinin özel sigortası var. Bu kişinin ablası rahatsızlanıyor ve hakkı olmadığı halde ablasını, eşinin kimliği ile özel hastanede özel sigorta üzerinden tedavi ettiriyor. Peki, burada hak nerede? Gördüğümüz zengin insanların yapmış oldukları üçkağıtçılık olaylarını çok rahat konuşabiliyorken kendimizin yapmış olduğu dalavereliği görmezden geliyoruz. Yolsuzluk yapanların yerinde biz olsaydık, muhtemelen “i...
Devamı